Home

Jawel, je leest het goed: terug naar Nederland. Na vele sollicitatiebrieven, telefoontjes en gesprekken is het toch niet gelukt een baan te krijgen. Iedere keer is een visum het probleem, of wordt ik door Australiers of Nieuw Zeelanders uit de markt geprijsd omdat ik een bepaald minimum moet verdienen om hier te blijven en een visum te bemachtigen (ook nog 's kosten voor de organisatie). Ben nu dus zwaar teleurgesteld, zeker daar de banen waar ik voor solliciteer hier op de lijst staan van functies waar niet genoeg locals voor zijn en waarvoor de overheid dus buitenlanders probeert hier naar toe te krijgen. Daar hebben we dus wat aan...

Probeer mijn laatste weken hier nu zo goed mogelijk door te komen, maar dat valt niet mee. Het weer is hier nu echt bagger en samen met Katie, uit Belgie, vervelen we ons hier stierlijk. Bovendien lekt het dak van het hostel en hadden we vandaag niet eens warm water!! Gisteren hebben we een poging gedaan onze Engelse vocabulaire uit te breiden, maar dat liep uit in het uitbreiden van onze Nederlandse woordenschat. Ik huis, jij zwijnt, wij jijen...jazeker, dit schijnen Nederlandse werkwoorden te zijn...zo leer je nog 's wat.

Vandaag verhuist Katie naar een eigen studiootje en help ik haar maar 's ff alles schoon te maken. Zijn we in ieder geval weer even bezig. Gelukkig heeft ze dan ook een eigen tv, zodat we weer programma's als Grey's Anatomy kunnen kijken in plaats van die eeuwige rugby.

Ben hier denk ik nog een week of zo en vlieg dan naar Brisbane om Shannon nog een dag of vijf te bezoeken. Vervolgens vlieg ik dan op 26 juni terug naar Nederland, waar ik op 27 juni in Amsterdam zal aankomen.   

Zie iedereen dus binnenkort weer!

Cheers,

Jose

Vandaag maar liefst twee interviews gehad voor banen. Al met al duurde het 5 uur (!) met een pauze van 20 minuten tussen de beide gesprekken waarbij ik naar het andere bedrijf moest rennen om daar weer op tijd te zijn. Zit hier nu dus te typen met een enorme koppijn en een overload aan informatie..

Mijn eerste gesprek duurde drie uur en was met twee personen. Ik was vorige week al bij dit bedrijf, Time Recruitment, geweest voor een eerste gesprek. Dat was met een van de eigenaren en nu had ik dan het genoegen de andere eigenaar te ontmoeten en een werknemer. Time Recruitment is een klein bureau dat bestaat uit 11 werknemers. Ze willen groeien en zijn daarom op zoek naar nieuwe mensen om nieuwe markten te bewerken. In eerste instantie wordt er bij mij gedacht om mij op een nieuwe divisie te plaatsen, waar ze tot nu toe alleen nog maar een manager hebben. De laatste werkt echter maar drie dagen, dus ik zal veel zelf moeten doen maar dat zijn we wel gewend! Het leuke is wel dat je het in allerlei richtingen kan sturen, nadeel is dat je voor een deel wordt uitbetaald op commissiebasis en dat zal dus niet erg hoog zijn omdat je alles nog op moet zetten. Maar gezien mijn visum heb ik minstens 55.000 dlr nodig per jaar, dus erg laag kunnen ze in mijn geval niet gaan. Scheelt weer. Maar er schijnen mensen te zijn die beginnen in de recruitment en op basis van commissie zelfs rond 10.000 per jaar verdienen...wouldn't that be good!! Gaat voorlopig dus echter nog niet gebeuren...meest belangrijke voor mij zijn echter toch de mensen, niet het geld. En bij deze organisatie krijg ik wel een goed gevoel..HEb ook het idee dat zij absoluut wel geinteresseerd zijn in mij, maar je weet het natuurlijk nooit!

Het tweede gesprek was bij een recruitment organisatie in de reisindustrie. Weer heel anders en een bedrijf overheerst door dames. Hier ben ik ongeveer zo'n twee uur bezig gehouden. Eerst een gesprek met de manager daar en vervolgens met twee werknemers. Wel fijn dat je die overigens ook te spreken krijgt. Ook in dit geval gaat het om een zogenaamde 'cold desk' of terwijl de hele klantenkring moet nog worden opgebouwd. Ze gooien me ook wel meteen in het diepe zeg..

HOe dan ook, ik moet het allemaal nog maar 's even overdenken en bedenken wat ik nou eigenlijk wil. Had gehoopt ondertussen ook al wat meer te weten over de baan in NZ, maar weet nog niet of ik daar nu wel of niet op gesprek moet...Ik houd jullie op de hoogte!

Geloof dat mijn Nederlands er na al dat Engels ook niet beter op is geworden....sorry mensen...

Om maar te beginnen met werk: helaas is de baan bij MMG niet doorgegaan. Zij gingen niet akkoord met de werkwijze van het bedrijf dat mij wel wilde sponsoren. En dus ben ik weer opnieuw op zoek gegaan. Ondertussen heb ik uitgevonden dat mijn grootste kansen liggen in de uitzendwereld! Daar ik jaren geleden bij Tempo Team Uitzendbureau heb gewerkt en dit met plezier heb gedaan, heb ik besloten om weer terug te gaan naar deze branche. Hoewel het hier wel een stuk anders is dan wij gewend zijn. Maar goed, heb gisteren een sollicitatiegesprek gehad bij Time Recruitment, en volgende week dinsdag heb ik mijn tweede gesprek daar al. Daarnaast ben ik vanmorgen bij een bedrijf geweest dat recruiters voor recruitment agencies zoekt en ook zij hadden misschien een bedrijf dat geinteresseerd was. 

Verder heb ik ook nog een mail gehad uit Nieuw Zeeland waar een gemeente geinteresseerd is in mijn persoontje. Eindelijk lijkt er dan toch schot in de zaak te zitten. Ik moet eerlijk zeggen dat ik hard toe ben aan de zekerheid van een baan; niet alleen omdat mijn bankrekening leeg loopt, maar ook om weer een doel te hebben gedurende de dag en om uit te vinden wanneer ik binnenkort naar Nederland terug zal gaan. Als ik namelijk een sponsorship krijg voor een baan, duurt het waarschijnlijk enkele weken voordat dit wordt goed gekeurd door de immigratiedienst. In die periode ben ik dus wel van plan weer terug te gaan. Dus we wachten vol spanning!

Dan het andere onderwerp: mannen. Ik dacht, ik zal het jullie niet onthouden, daar jullie mij kennen als de vrijgezel. Zoals ik al eerder schreef, over aandacht hier niet te klagen. In de hostel ben ik al diverse keren benaderd door het mannelijk geslacht. Het begon de tweede dag al met een kerel van eind dertig die mij volgde in de koelcel. Not funny, daar ik geen kant op kon en mij lichtelijk zorgen begon te maken daar hij voor de deur stond. Gelukkig wist ik hem af te wimpelen en de koelcel uit te rennen..nou ja, lopen, keep cool he, maar ik voelde me alsof ik moest rennen...Een week later besloot een van de jongens uit Engeland (Wales) na een paar glazen bier dat hij eindelijk genoeg moed had om mij te benaderen en hij volgde mij in de toiletten. Ik kreeg flashbacks van de koelcel toen ook hij zich voor de deur posteerde...meneer had besloten dat hij mij mee uit wilde nemen vanwege mijn 'sexy body'. Jawel, niet vanwege mijn persoonlijkheid of intelligentie, nee vanwege het feit dat mijn lichaam er volgens hem goed uitzag. Nou vraag ik je? Natuurlijk was ik meteen enthousiast... NOT! Helaas voor hem ging het verhaal niet door.

Ondertussen heb ik in de hostel ook al twee uitnodigingen voor de film gekregen. Je hoeft je hier als vrijgezel dus duidelijk niet te vervelen...het gaat zelfs zo ver dat een compleet vreemde kerel probeerde om mijn telefoonnummer te ontfutselen terwijl ik zat te wachten op de bus! Met het excuus dat hij wel iemand kende die werk voor mij kon vinden, wilde hij mijn telefoonnummer hebben. Dacht 't niet!! Het blijft spannend...

 

 

Daar zit ik dan, aan de andere kant van de wereld op mijn verjaardag. Maar gelukkig zijn er hier ook mensen die mijn verjaardag wel met mij willen vieren! Eerst ga ik 's morgens de stad in om post op te halen van het postkantoor: Brent heeft mij een pakketje gestuurd. Een lieve kaart, een kopie van de cd van Snowpatrol en als ik weer in NZ ben krijg ik nog een echte Nieuw Zeelandse groene jaden ketting. Voel me tenminste een beetje jarig. Als ik vervolgens achter het internet kruip gaat mijn telefoon. Het is mijn kamergenote Katie; ze is stiekem ook naar de stad gegaan en heeft een kadootje voor mij gekocht! We spreken af om bij Darling Harbour wat te gaan drinken en lunchen. Met uitzicht op de Harbour Bridge eten we een lekker broodje, en krijg ik bovendien van haar ook een gaaf kado: een ozzie zwart jaden ketting! Word ik hier verwend of niet? Nadat zij weer terug gaat naar Collaroy, kom ik Alex tegen, een Braziliaan die ik hier heb leren kennen. Natuurlijk vindt ook hij dat we er op deze dag een moeten drinken. Dus naar de bar voor een drankje; zoals jullie van mij gewend zijn een beschaafd colaatje voor mij. Na ongeveer anderhalf uur meld ik naar de bus te moeten, want Tom en Reinier, die ondertussen weer in Sydney zitten, nemen mij mee naar Manly voor het diner. Helaas besluit onze Braziliaan mijn dag enigszins te bederven door te denken dat hij afscheid kan nemen op een wat intiemere manier dan gewoon een zoen op mijn wang. Ben hier niet van gediend! Toch nog goed geluimd echter terug naar de hostel, douchen en dan met Tom en Reinier naar Manly. We eten in een klein bistrootje en terwijl we genieten van het eten (Tom iets minder omdat hetgeen hij heeft besteld slechts blijkt te bestaan uit een paar worstjes en aardappel) krijgen we zo waar nog Nederlandse muziek te horen: Anouk. Na ons diner gaan we nog lekker even wat drinken en keren pas na middernacht terug. Ondertussen krijg ik enkele sms-jes en voicemailberichten uit Nederland. Lieve mensen, dank jullie wel dat jullie aan mij dachten en mijn dag tot een super verjaardag maakten! 

Het belangrijkste nieuws eerst: ik heb vanmorgen een sollicitatiegesprek gehad bij een internationaal marketingbedrijf in Sydney. En zowel, ze zijn zeer onder de indruk van mijn cv (klinkt altijd goed om dat te horen) en als we er uit kunnen komen met al het gedoe rondom de visa, dan heb ik zo goed als de baan! Voelt erg vreemd om nu ineens zo ver te komen in een sollicitatieproces hier in Australie...Ik heb echter nog een paar sollicitaties meer lopen in zowel Australie als Nieuw Zeeland die ik nog maar niet af ga zeggen.

Mijn 'huis' is momenteel in Sydney Collaroy. Op 50 meter van het strand van Sydney's noordelijke stranden, zo'n 20 minuten van Manly. Helaas had ik hier de eerste paar dagen alleen maar regen en twee chagrijnige kamergenoten, zodat ik mij sterk begon af te vragen wat ik hier nou eigenlijk deed?? Ondertussen is het weer wat beter geworden en zijn de dames gelukkig vertrokken. Heb nu een nieuwe kamergenoot uit Belgie, zodat we in het Nederlands tegen elkaar tekeer kunnen gaan...wat gelukkig niet nodig is. Verder is iets van 80% in het hostel momenteel van het mannelijke geslacht en hoeven de dames over aandacht dus niet te klagen..wat overigens niet altijd even fijn is. Gisteren naar het strand geweest, lig ik daar met negen kerels. Alsof ik mijn bodyguards heb meegenomen, haha.

Je maakt er overigens wel van alles mee. Afgelopen woensdag was het hier een nationale feestdag en dus werd er op dinsdagavond uitgebreid gedronken door alle Ozzies (overigens; volgens mij ben ik de enige in het hele hostel die niet rookt en drinkt). Als ik om 10 uur s'avonds de toilet in loop ontmoet ik dan ook een straal bezopen ozzie girl die wartaal uitslaat. Als ik de volgende dag uit de toiletruimte kom lopen is ze er weer...nog steeds met een bezopen kop volgens mij en geen normaal woord te zeggen...madam besluit een douche te nemen, maar is natuurlijk haar handdoek vergeten...alcohol he! Maar geen probleem, ze vraagt mij er een op te halen uit kamer 220. Dus ik op weg, klop op de deur...de deur wordt geopend en een kamer vol kerels opent zich voor mijn ogen. Voorzichtig vraag ik dan ook wie van de heren afgelopen nacht een blonde dame op bezoek heeft gehad en of diegene misschien een handdoek voor haar heeft??

Woensdagavond is het weer raak. Een van de jongens heeft nog al een aggressieve dronk en lokt continu gevechten uit. Zijn kamergenoot wil de kamer niet eens meer in, omdat ie dan een mep krijgt. Uiteindelijk beland hij dan ook op onze kamer in een van de bedden die nog over is. Een heel gedoe, en ik slaap bagger. Na twee nachten weinig slaap ga ik op zaterdagavond dan ook niet uit met de rest, maar klim lekker op tijd in mijn bed! Ha! Lekker rustig...